Pożyczyła
po długich naleganiach Paula auto, które jej proponował. Zdecydowała się na jego
czerwoną Buick Riviere. Szczerze bała się, że może ją zepsuć czy coś w tym
stylu, ale on zapewniał ją, że nawet jeśli to przecież tylko auto.
Stała przed
drzwiami mieszkania Ignaczaków i biła się z myślami. Mogła się jeszcze wycofać,
ale wtedy nie udowodniłaby sobie, że jest ponad wszystkimi, a zwłaszcza nad
swoim bratem. Zapukała. Po cholerę ja to zrobiłam, zapytała się w myślach
jednak nie zdążyła odpowiedzieć, bo drzwi otworzyły się a w nich stała Iwona.
- Cieszę
się, że cię widzę – wyszeptała pani domy i przytuliła mocno swoją szwagierkę. –
Naprawdę się cieszę. Wejdź – zaprosiła Karinę gestem.
- A gdzie
Seba… - zapytała gdy skierowała się ku salonowi lecz nie dane niestety było jej
dokończyć gdyż na jej drodze stał już siedmioletni Sebastian.
- Cześć ciociu!
Stęskniłem się za tobą!
- Ja za
tobą też – przytuliła go jeszcze mocniej.
- Seba daj
już spokój ciotce. Idź przypilnuj siostrę – powiedział Krzysztof, a jego syna
już nie było. – Doma ogląda wieczorynkę. Chodź do kuchni.
Karina
wzięła parę wdechów i wydechów. Podążyła za swoim bratem i zastanawiała się, o
co może ją pytać. Prawdopodobnie o kogoś.
- Co chcesz
do picia? Wino, dżin, piwo… – zaczął wyliczać Ignaczak, ale jego siostra
przerwała mu.
- Jestem
autem. – Zdziwienia jakie malowało się na jego twarzy zaskoczyło ją. – To źle?
- Nie, nie…
Nie wiedziałem, że masz auto.
- Bo nie
mam. Pożyczyłam od Paula.
- Paul
pożyczył ci auto? – zapytał unosząc brwi wysoko.
- Tak –
wyjaśniła przedłużając samogłoskę.
- Dziwne.
Jego auta są jego oczkiem w głowie. Nie pozwala nikomu nimi jeździć. A
zwłaszcza Buckiem – wyjrzał przez okno widząc pod blokiem czerwony samochód.
- Nie wiem,
do czego zmierzasz…
- Do tego,
że jesteś z nim dość blisko i to nie jest chyba dobry pomysł.
- To
znaczy?
- To
znaczy, że nie powinniście…
- Proszę
Krzychu nie mów mi, że nagle zaczęli interesować cię moi znajomi – prychnęła.
- Zauważ,
że Paul to mój przyjaciel, a ty jesteś moją siostrą. Mam prawo wiedzieć, co
między wami jest.
- Krzychu
błagam cię. Między mną, a Paulem nic nie ma! – zaczęła denerwować się Karina.
- Nie chcę
żeby skoczyło się to tak jak skończyło się z Łukaszem! – krzyknął, aż do kuchni
zawitała pani Ignaczak.
- Krzysiek
proszę nie zaczynaj tego tematu… - zaczęła cicho jego żona.
- Nie
proszę bardzo. Niech upokarza swoją siostrę. Niech jej przypomina jak… -
urwała. Nie potrafiła dokończyć.
- … jak
facet cię wykorzystał – dokończył za nią i przytulił ją do siebie. - Tego się
boję. Nie chcę żebyś znowu cierpiała.
***
Paul po raz
enty przechadzał się po kuchni i zastanawiał się czy dobrym pomysłem byłoby
zaproszenie Kariny na imprezę, która miała odbyć się dzisiejszego wieczora w Hawai. Niby do klubu mieli przyjść
zawodnicy, ale przecież z osobami towarzyszącymi, więc, w czym problem?
Usłyszał szczęk zamka.
- Hej Karina – przywitał się z uśmiechem na ustach. – Dziś jest impreza i pomyślałem, że wybrałabyś się ze
mną. Będą chłopaki z dziewczynami, więc na pewno będzie super zabawa.
- W to nie
wątpię, ale czy ja będę tam mile widziana… - próbowała się wymigać. Impreza
wiązała się z alkoholem. Dużą ilością alkoholu, a ona niestety miała słabą
głowę i robiła później różne dziwne rzeczy.
-
Oczywiście, że tak! No nie daj się prosić. Rozerwiesz się. Chodzisz taka
zestresowana. Martwi mnie to – spojrzał jej w oczy.
- Tak to dobry pomysł – uśmiechnęła się. – Idę
się przygotować – pomachała na odchodnym Lotmanowi i czmychnęła szybko do
pokoju.
*
Stała przed
szafą umalowana, uczesana, w bieliźnie oraz pończochach i zastanawiała się, w
co ma ubrać. Podobno to problem każdej kobiety. Coś w tym jest, przyznała
Ignaczakówna i zaczęła wyrzucać po kolei ciuchy z szafy. Spojrzała na zegarek.
Została jej niecała godzina. Usłyszała pukanie.
-Tak? –
zapytała przykładając do ciała sukienkę i przeglądając się sobie w lustrze.
- Radzisz
sobie?
- Właśnie
średnio. – Siłowała się z suwakiem na plecach od sukienki, którą miała zamiar założyć.
- Daj to –
usłyszała szept Paula i jego ciepły oddech na swoim karku. Pociągnął za suwak. Delikatnie
i spokojnie jechał nim w górę dotykając lekko palcami pleców Kariny wywołując u
niej przyjemne dreszcze. – Proszę - szepnął i wyszedł.
- Dupek –
stwierdziła i dotknęła miejsca wcześniej muskanego przez Amerykanina. – Dupek, dupek, dupek!
*
Była w
ramionach kolejnego mężczyzny. Tym razem ten był zdecydowanie bardziej nachalny
niż poprzedni. Paul widząc jak nieznajomy zaczyna wodzić rękoma po intymnych
częściach ciała Kariny wstał od stołu, przy którym siedział z Ignaczakami,
Achremami oraz Kosokiem ze swoją przyjaciółką Mileną. Widział, że Krzysztof
przygląda mu się.
- Karina
chodźmy już – złapał ją w pasie. Ona nie protestowała, była zbyt pijana, ale za
to jej partner miał jakiś problem, lecz gdy zobaczył wzrok Lotmana odpuścił sobie.
- Paul nie
myślałeś kiedyś żeby się ze mną przespać…
- My
będziemy się już zbierać – poinformował ‘swoich’ przy stoliku.
- Bo ja nad
tym myślałam…
- A jak
dojedziecie? Może was podwiozę? – zaproponował Ignaczak.
- Jesteś na
serio seksowny – wymruczała i włożyła ręce pod koszulę swojego ‘rycerza’. On
jest od razu stamtąd usunął.
- Piłeś - stwierdził Kosok spokojnie. – Zamówię
taksówkę.
- Uważajcie
na siebie – rzuciła pani Achrem, a cała reszta patrzyła jak Lotman w drodze do
wyjścia próbuję utrzymać wyrywającą się Karinę.
